The Future

door Maarten Zwiers

Hillary Clinton heeft de popular vote met meer dan 1 miljoen stemmen gewonnen, maar Donald Trump is president. Het is toch wel ironisch dat de Founding Fathers het Electoral College hadden bedacht om volksmenners zoals Trump uit het Witte Huis te houden — een buffer tussen de impulsen van de massa en de uitvoerende macht. Tegelijkertijd doet het kiescollege zijn werk, want waar de Founding Fathers vooral op uit waren was het waarborgen van white privilege. Trump is hiervan het ultieme symbool.

Politieke experts zagen de nominatie van Trump als het einde van de Republikeinse Partij. Een vergelijkbare voorspelling werd gedaan in 1964, toen de radicaal-rechtse kandidaat Barry Goldwater de Republikeinen naar de afgrond leek te drijven. Hij verloor die verkiezing jammerlijk, maar hij was ook de architect van de wedergeboorte van de partij van Lincoln. Big business bleef een belangrijke doelgroep, maar Goldwater zorgde er tevens voor dat de Republikeinen gingen jagen “where the ducks are:” blanke stemmers in de groeiende suburbs in het Zuiden en Westen en blanke arbeiders die altijd trouw Democratisch hadden gestemd, maar genoeg begonnen te krijgen van civil rights activisme, rassenrellen en anti-Vietnam demonstraties, maar bovenal van Lyndon Johnsons bestrijding van armoede en discriminatie via zijn Great Society programma. Goldwater en daarna Nixon en Reagan beloofden “law and order” voor de overwegend blanke Silent Majority.

Nu, 52 jaar na Goldwaters campagne, blijkt dat de ontevreden blanke stem nog steeds doorslaggevend kan zijn. Dit gaat tegen alle verwachtingen in; de VS wordt demografisch steeds diverser, met een rap toenemende Latino bevolking — volgens de voorspellingen zullen blanken rond 2044 een minderheid zijn. De Republikeinse Partij moest nieuwe immigranten gaan aanspreken of roemloos ten onder gaan. Trump deed het tegenovergestelde: in plaats van diversiteit te omarmen, besloot hij op de bres te gaan staan voor kiezers die wilden dat hij “America great again” zou maken. Trumps campagne van de verschroeide aarde, gebaseerd op white identity politics, bleek een gouden greep en toont de taaiheid van blanke dominantie aan. Waar blanken in de VS recht op menen te hebben, wordt niet zonder slag of stoot opgegeven.

In mijn boek over de racistische senator James Eastland (1904-1986) schreef ik hoe zijn “legacy persists until this day” en dat de Republikeinen zijn reactionaire politiek hebben overgenomen. Ik dacht toen meer aan het voortbestaan van impliciete, structurele vormen van ongelijkheid, niet zozeer aan de comeback van Eastlands extremistische retoriek. Trumps weg naar het Witte Huis was echter geplaveid met racistisch getinte uitspraken die herinneringen oproepen aan het tijdperk van Jim Crow segregatie.

En nu? Leonard Cohen overleed een dag voordat Trump werd gekozen als de 45e president van de Verenigde Staten. Eén van Cohens beste nummers vind ik “The Future,” een tamelijk post-apocalyptisch lied dat niet zou misstaan als de soundtrack van het Trump tijdperk. Hier is de toekomst:

Things are going to slide, slide in all directions / Won’t be nothing / Nothing you can measure anymore / The blizzard, the blizzard of the world has crossed the threshold / And it has overturned the order of the soul.

bttf

Back to the Future

Advertenties